Armia Krajowa – historia stworzenia

autor:

Nauka

Miejscem tworzenia polskiej armii pozostał teren Powołża w rejonie Buzułuku. Z więzień, miejsc zesłań, łagrów i innych obrębów Związku Ra­dzieckiego na miejsce zrzeszeń wojska zjeżdżali byli wojakowie, lud­ność obywatelska, kobiety i dzieci. Uzgodniono, iż armia będzie liczyć sześć dywizji – wspólnie 96 tysięcy ludzi. W skład formacji pomocniczych wstąpić miało oprócz tego około 30 tysięcy osób. Przyjęto też, że około 25 ty­sięcy żołnierzy pozostanie ewakuowanych na tereny, gdzie Anglia sprawowa­ła kontrolę, w rejon Iranu.

Zwrócono się z prośbą o wyjaśnienie losów oficerów Wojska Polskiego z 1939 r., o jakich wiedziano, iż wtedy zo­stali aresztowani, a ich losy pozostawały nieznane – sprawdź Tuwim. Wyjaśnień w tej kwe­stii jednak nie otrzymano. W najwyższym stopniu brakowało kadry oficerskiej, a do obozów, gdzie nową armię kreowano, przybyło znacznie więcej ludzi, aniżeli wolno było wyżywić.

Wraz z przyłączeniem się Stanów Zjednoczonych do wojny oraz możliwo­ścią konstruowania wojska polskiego z ochotników z Kanady i USA dowódz­two lokalne zwróciło się do rządu radzieckiego, aby obóz przenieść w re­jon Kirgizji oraz Uzbekistanu. Warunki przenoszenia obozu przysporzyły się do śmierci około 10 tysięcy osób.

W tej sytuacji, do tego pogłębionej niemożliwością dojścia do porozumienia w zagadnieniach aprowizacyjnych, generał Anders w porozumieniu z dowództwem angielskim wyprowadził z ZSRR część oddziałów oraz ludności cywilnej na Bliski Wschód. Tereny Związku Radzieckiego opuściło od kwietnia 1942 r. 44 tysiące żołnierzy, w sierpniu następne 44 tysiące oraz około 25 tysięcy cywilów – wraz około 115 tysięcy ludzi. Z ewakuowanych oddziałów generała Andersa sfor­mowano II Korpus, jaki brał udział pomiędzy innymi w wyzwalaniu Włoch oraz w bitwie pod Monte Cassino.

Dodaj komentarz